Blog: Filmpje

Het Westerkoog zonder schoenen begint op de mat voor de balie. Daar klonteren we samen om elkaar te begroeten, te kijken naar de groep voor ons en te luisteren naar wat de Sensei ons in het vooruitzicht stelt. Ditmaal toont hij een filmpje op zijn telefoon. Een stel getrainde gasten staan in opdrukstand. Ze gaan op commando naar beneden en omhoog. ‘Zie je de kop van de voorste? Die wordt steeds rooier.’ ‘Ja, Sen’, maar ik verlang naar het teken om me te mogen omkleden. Om op kousenvoeten langs de zwetende en afgematte voorgangers te lopen. Om mijn handdoek te pakken en bandages om te doen.

Het trainen bij WKS is nooit saai ook al kom je meerdere keren per week. Wat opvalt is dat de oefeningen altijd variëren. Natuurlijk er zijn constante’s: touwtjespringen, stoten met gewichtjes, opdrukken en ‘kort op’. Dat zijn net repeterende breuken. Maar de rest wisselt. Ik vermoed dat er zoiets als ‘Sportify’ bestaat waar je duizenden oefeningen kunt vinden voor alle denkbare spiergroepen: benen, buik, biceps en triceps. En anders, ik geef het maar als tip, dan moet WKS zelf zo’n onlinedienst beginnen.

Een greep uit het aanbod van afgelopen week. TRX touwen. Daar kun je aan hangen,  jezelf aan optrekken of springen zodat de benen en billen dagen later nog protesteren. Dit keer iets nieuws. Stel je voor dat je op de rand van een dak staat en naar voren valt. Gelukkig kun je achter je hoofd nog net iets vastgrijpen om jezelf weer op te trekken. Een minuut lang naar beneden storten en jezelf precies op tijd weer redden. Ik verzeker u, dat is een feest voor de armen.

Om de trx-benen bij volgende les weer soepel te krijgen staat het trapkussen op het programma.  Lowkicks, mawas en 50 hogere trappen zowel links als rechts. Tussendoor telkens 100 keer touwtjesspringen en dat is dan weer zo’n nieuwigheidje. Mijn trainingsmaatje is groter, sterker en heeft een goede techniek in huis. Dat is leuk want dat betekent dat je flink aan de bak mag. En hoewel hij zich aanpast aan de tegenstander moet ik het trapkussen toch even anders vasthouden, want kneus ik bij elke trap m’n ribben. Let wel, met mijn eigen ellenboog.

Nieuw voor mij is ook het in slow motion stoten met gewichten. ’Strek je armen helemaal uit en doe dat heel langzaam’, roept de Sen. Dat lijkt een hele fijne onderbreking van het ‘tempo, ‘tempo’ wat daarvoor steeds klonk, maar het is o zo verraderlijk. En aan het eind van de les is er een grote finale. Iedereen heeft er die week mee te maken gekregen. De Sensei had immers een filmpje gezien. ‘Wij gaan het niet vier minuten doen zoals die kerels, maar twee minuten.’ Dat klinkt als een geruststelling, maar we weten inmiddels wel beter. ‘Opdrukstand!’ Op en neer, niets bijzonders’, maar het is de Sensei die bepaald wanneer we omhoog mogen en daarin schuilt het venijn. Na een minuut hangt mijn neus nog maar 2 centimeter boven de grond. Mijn hoofd lijkt op een tomaat en als de Sensei eindelijk ‘omhoog!’ roept, dan land ik met een zacht plofje op de rubberen mat. Er gaat niets meer omhoog. Deze oefening is voor mij nog een beetje te nieuw.

Ush

Arjen van Ginkel

Facebook Reacties

reacties

Er wordt zowel aandacht besteed aan de techniek als aan conditie en kracht. Ik voel mij fitter dan ooit. Ik kan oprecht zeggen dat het voor mij niet alleen maar een sport is maar een passie!!!
Natascha - Kickboksen