Blog: Het verlangen naar die ene glimlach

Het is maandagavond 19:10 uur, Chris en ik zijn op weg naar Westerkoog Sport voor de training. Vol enthousiasme en elan spoeden wij ons naar de sportschool waar we vriendelijk begroet worden door de Sensei en de leden. Met een schuin oog kijk ik direct de zaal in; hangen ze er? die akelige TRX-krengen? Gelukkig, we zijn weer een weekje gespaard!

Wat heb ik een hekel aan die touwen zeg…en dan niet omdat ik de oefeningen niet leuk vind, die zijn prima. De TRX-touwen zijn ongeveer het meest confronterende onderdeel van welke training dan ook. Het confronteert je namelijk feilloos met je eigen tekortkomingen als het op uithouding, doorzetten en spierkracht aankomt. „KOM OP!!! HET IS MAAR 1 MINUUT” hoor ik de Sensei zeggen, maar ondertussen vloeien de krachten uit je armen en benen weg. En dan die glimlach van de Sensei als hij weet dat je eigenlijk niet meer kan, dat je je armen voelt branden en dat je het liefst op zou willen geven…ik heb er vaak nachtmerries van.

Vandaag gaan we geen TRX-touwen gebruiken, we gaan andere oefeningen doen. Welke oefeningen dat precies zijn blijft altijd een verassing, want zo ongeveer elke week is er weer een ander plan opgesteld om ons helemaal af te beulen. Tijdens het eerste half uur doen we touwtjespringen, push-ups, buikspieren en wat oefeningen in squat-houding. We gaan stuk; iedereen hijgt, iedereen kreunt en iedereen denkt hetzelfde: „Had ik maar naar de Sensei geluisterd en thuis ook wat oefeningen gedaan. Dan was dit niet zo verdomd zwaar geweest.” Ook ik denk dit, want ik heb natuurlijk weer helemaal niets gedaan thuis. Bier, chips, TV en de PS3 waren deze week weer de boosdoeners. En dit was de laatste keer!

De volgende ochtend heb ik voor mijzelf wat dingen op een rijtje gezet. Mijn ochtend ritueel is op de schop gegaan; in plaats van op de bank hangen nadat ik mijn zoontje naar school heb gebracht, kleed ik mij nu om en in een korte broek en t-shirt ga ik op weg naar mijn nieuwe sportschool. Hij is heel dichtbij, is altijd open, het is er altijd rustig en het mooiste van dit alles: ik betaal geen contributie!

Ik doe de tuindeur open en ik ben er. Mijn eigen achtertuin; hij is niet groot, hij is niet lang, en er staat geen enkel fitnessapparaat, maar het is alles wat ik nodig heb. Een tuinset, losse sierstenen en een paar vierkante meter om op te bewegen. Want waar trainen we mee als de Sensei ons les geeft? Precies: ons eigen lichaam, een touwtje en af en toe een gewichtje van een kilo. Deze week heb ik al vier keer in de tuin gestaan; twee keer stond mijn vrouw lachend in de deuropening te kijken hoe ik helemaal stuk ging, en twee keer heb ik de regen staan trainen. Door het handig gebruiken van mijn tuinset en de losse sierstenen kan ik mijn bovenlichaam en onderlichaam trainen. Ik heb van de week zelfs een Facebook-locatie aangemaakt: Ricks achtertuin sportschool in Koog aan de Zaan.

Ik hoop dat door het trainen in mijn achtertuin ook mijn discipline beter wordt want de Sensei heeft gelijk: Iedereen kan thuis die oefeningen doen, er is geen enkel excuus. En nu ga ik weer terug de achtertuin in omdat ik mijn work-out hoor roepen. Op een dag hoop ik namelijk die ene glimlach naar de Sensei te kunnen maken tijdens de oefeningen met de TRX-touwen…om te laten zien dat het inderdaad maar een minuutje is, dat mijn armen helemaal niet branden en dat opgeven niet eens meer in mij opkomt.

Geschreven door:
Rick Barends

Facebook Reacties

reacties

Trainen bij Westerkoogsport maakt je geestelijk en lichamelijk sterker, dit zou iedereen moeten nastreven
Tommy - Kickboksen + MMA