Blog: Lange rondes

Is het kerstmis vroeg ik mij af toen de training begon. Nee, dat kan niet, het is 15 mei naar mijn weten. Dus we zitten ruim een half jaar van de kerst vandaan. Maar waarom heeft de Sensei dan Jamie opdracht gegeven om allemaal cadeautjes uit te delen.

En dat zijn mooie cadeautjes. Het heeft allemaal met bokkensprongen te maken. Oh wacht, het is natuurlijk om vast in te komen voor het bocketochie dit weekend. Maar dat zal wel niet.

Oefening 1.
Maak een bokkensprong over de rug van je trainingspartner en kruip tussen de benen door om vervolgens weer een bokkensprong te maken en… nou je raadt het al. En dat maar 25 keer.

Oefening 2.
Maak een bokkensprong over de rug van je trainingspartner en maak meteen een bokkensprong terug, doe een burpee en… juist dat is één keer en dan nog 25 keer.

Oefening 3.
Maak een bokkensprong over de rug van je trainingspartner doe een burpee, maak een bokkensprong terug en maak weer een burpee en dat is dan 1. Bij deze oefening werden we gematst, maar 20 keer. Ik stond in ieder geval goed. Mijn trainingspartner was namelijk Tania en die is niet zo groot. Weinig sprongkracht nodig. Voor haar was het weer anders natuurlijk. Gezien mijn lengte had zij extra sprongkracht nodig. Maar ook voor mij waren het lange rondes. Vooral de burpees nekken je.

En dan meteen handschoenen, bitje en beenbeschermers aan doen. En daar gaan we dan, sparren. En goed sparren. Ik sta met de geweldige sparringspartners Marc en Jordy. Even lekker los. Eerst alleen even op het lichaam boksen en daarna ook met lowkicks en het hoofd mag ook geraakt worden. Tja dan moet je aan de bak. Maar hey, je gaat kickboksen niet dammen, dus rammen! Nou dat viel dan ook wel weer mee. Tot op het moment dat Marc een welgeplaatste lowkick plaatst en mijn been zegt ‘tot ziens’.

Doorgaan? Ja hallo, ik ben er nu toch, natuurlijk doorgaan. Alhoewel ik vanaf dit moment weet dat het lange rondes worden. Marc wacht netjes af hoe hard ik ermee doorga. Mijn eerste lowkick richting Marc is hard en Marc denkt ‘Oke we gaan verder op de oude voet’. In mijn geval op mijn oude been. Wis en waarachtig houd ik het nog een hele ronde uit.

En daarna direct door wisselen met Jordy. En ook daar gaat het hard. Mijn lowkick is wel geplaatst. Maar ik voel de kramp erin schieten, zet mijn been neer en Jordy zet er een prachtige lowkick op. Heeeeeee, ik had toch twee benen denkt mijn lichaam. Mijn hersenen schreeuwen ‘Blijven staan!’ tegen mijn linkerbeen. Mijn linkerbeen roept ‘F@ck you!’ terug en geeft er de brui aan.

Daar ga ik dan als een piraat waar de houten poot onder vandaan wordt geschopt, BAM! KRAMP! deze ronde duurde te lang waarschijnlijk.

Dan is het snel klaar inderdaad. Hierna nog wel twee rondes nog even lekker gebokst. En dan is het echt klaar.

Eenmaal thuis strompel ik enigszins naar binnen. Linkerbeen is een beetje dik. Maar hey, de hond moet nog uit en dus. Jas aanhouden, riempje pakken en lopen. Aangezien de hond vanmiddag niet zo heel lang is uitgeweest, doen we een lange ronde. Goed voor de beenspiertjes. Dat houd ze warm en soepel.

Fijn weekend.
Ush,
^Gerard

Facebook Reacties

reacties

Er wordt zowel aandacht besteed aan de techniek als aan conditie en kracht. Ik voel mij fitter dan ooit. Ik kan oprecht zeggen dat het voor mij niet alleen maar een sport is maar een passie!!!
Natascha - Kickboksen