Blog: Terugkomen

Steek ik mijn hand uit, moet het een boks zijn. Bal ik mijn vuist ter begroeting, geeft de Sen een handdruk. ‘Hoe heurt het eigenlijk?’ Daar word je dan weer niet in getraind. Dat heeft ook geen zin want de Sen houdt er van om je in de war te brengen. Na de zomervakantie stond hij bij de deur als eenpersoons ontvangstcomité. De een kreeg een hand, de ander een boks. ‘Welkom thuis’, zei hij met een verlekkerde blik.

Vakantie? Zei daar iemand vakantie? Waren dat niet de weken van lekker eten, terrashangen, nog maar een biertje of wijntje en een ijsje omdat we het hadden verdiend. De periode waarvoor je had bedacht dat je in elk geval af en toe iets zou doen. Een paar buikspieroefeningen, wat push ups en eventueel een burpee. Ik had een springtouw, gewichtjes en een handvol goede voornemens meegenomen naar de camping. Niet verslappen, toch?

Maar ja, de zon, de hoge temperaturen en niet te vergeten de belangstellende buren in de tenten uit Geldermalsen, Hendrik Ido Ambacht en Luttelgeest. Het kwam er op neer dat ik op een rustig moment twee keer heb getraind. Want touwtjespringen op grasland met de camping als getuige….. Ik zeg: niet doen.

Terug op de sportschool waren we weer overgeleverd aan de Sen. Het werd een weinig zachtzinnige confrontatie met realiteit. Verval gaat namelijk drie keer sneller dan de opbouw. Na de weken van verslapping blijkt de conditie, waar je zo trots op was, beduidend minder voor te stellen. Dus daar gaan we weer. ‘Pak allemaal een gewichtje’, en plotsklaps blijkt dat je daar veel meer mee kan doen dan wat je zelf op vakantie had bedacht. Armen, benen, billen, buik alles komt aan bod. En de dagen daarna hoor je iedereen klagen over spierpijn en dat ze een collega moesten vragen om iets boven hun hoofd vast te draaien. We waren weer terug.

Ritme en structuur, het schijnt dat wij mensen daar erg gebaat bij zijn. Discipline om regelmatig te trainen, discipline om vol te houden en beheersing om je zelf na afloop niet te belonen met een graai in de koelkast of de voorraad lekkers. We wilden allemaal terugkomen op ons oude niveau en de Sen ging ons daarbij helpen. Uitgerekend na het zomerreces, wanneer velen iets zijn aangekomen, liet hij ons een maatje uitzoeken. Honderd squats met op je rug degene die in je oor roept dat je al bijna halverwege bent. Op mijn rug zat iemand van ongeveer gelijk gewicht en gelijke lengte, alleen zo voelde het niet. ‘Kom op’ zei ik tegen mezelf. Discipline, doorgaan, doorzetten, doorbijten, het zijn maar drie rondjes.

‘s Avonds ging het lopen steeds moeilijker. Ben ik dan toch ouder dan ik me voel of wil voelen? Nee, het was de liesblessure van een andere sportbeoefening die ik even was vergeten. De fysiotherapeut moest er aan te pas komen. Zijn recept was duidelijk. Je mag trainen, maar bepaalde oefeningen sla je over. Ik smokkel dus niet, roep ik hier maar even. En terwijl ik om me heen mijn maten als vanouds tekeer zie gaan heb ik zelf moeite om terug te komen. Langzaam herstelt mijn conditie zich en komt er weer lijn in mijn lijf. Voorlopig maar even geen vakantie, want dat is nergens goed voor. Hoewel?

Arjen van Ginkel

Facebook Reacties

reacties

Er wordt zowel aandacht besteed aan de techniek als aan conditie en kracht. Ik voel mij fitter dan ooit. Ik kan oprecht zeggen dat het voor mij niet alleen maar een sport is maar een passie!!!
Natascha - Kickboksen