Blog: Weerzien

Sinds twee weken staat de geheimzinnige code weer in mijn agenda. Dinsdag: WKS. Drie letters die staan voor doorzettingsvermogen, zweet en soms, heel soms spierpijn. Westerkoogsport, u weet wel waarom. De afgelopen lessen keerden de vakantiegangers langzaamaan terug van de zon en de wolkjes met regen want die bleken dit jaar ook in het vakantiepakket te zitten. Daar stonden we als vanouds, maar nu met een kleurtje en soms een kilootje extra. Voor de Sensei een buitenkansje. ‘Hij had ons zo gemist’, meldde hij keer op keer en direct daarna ging het gas er op. Buikspieren zonder en buikspieren met gewichtjes om vervolgens vlot door te gaan met stoten zo snel als je kan.

Ik heb me ooit eens laten vertellen dat spieren bij sporters een herinneringsfunctie hebben. Als je na een korte pauze de draad weer oppakt weten je spieren heel snel wat de bedoeling is. Die van mij zijn blijkbaar kort van memorie, want die weten na vier weken nergens meer van. Na de eerste lessen stond ik krom van de spierpijn. Eén troost, ik bleek niet de enige te zijn.

Eigen schuld hoor ik in de kleedkamer van deskundigen. We hadden natuurlijk door moeten trainen aan het strand van Los Palmos of in de Jisperduinen. Af en toe een burpee, hier en daar een push up dan wel een rondje hardlopen rond de camping. De meesten blijken toch te hebben verzaakt, dit tot grote vreugde van de Sensei die onze voor ‘slappe dweilen’ uit kan maken.

Op onze vakantiebestemming heb ik één keer meegedaan aan een crossfit training. Bij aankomst had ik iemand zien hardlopen en zien sleuren met een hele zware kettlebell. Mijn armen en schouders pasten twee keer in die van deze bruin verbrandde krachtpatser. Het bleek een hele aardige sportinstructeur te zijn die bij defensie werkte. Hij wilde wel een keer een clinic geven. Vanwege mijn kampeerbuurman, die niet alleen wilde meedoen, stond ik dus op een ochtend te springen in de brandende zon. Tijdens de oefeningen probeerde ik Jeromeke bij te houden. De militair keek af en toe opzij en zag mij gelijk met hem opgaan. Dat viel hem niet tegen, zei hij achteraf. Ik denk dat de Sen trots op me zou zijn geweest. Echter, een training weegt niet op tegen alle ijsjes, het lekkere eten en het luieren in de zon. De rest van de tijd verbleef mijn springtouw onder in de tas.

Nu is het weer WKS-time. Mijn spieren herinneren zich niks dus duurt het even voor de Sen weer trots op me kan zijn. Voorlopig kan hij vooral genieten van al die rooie, zwetende koppies die aan het eind van de les ademloos op de knieën gaan om hem te groeten.

Ush

Arjen van Ginkel

Facebook Reacties

reacties

Ik train bij WesterKoog Sport vanwege de leuke groep. Iedereen kent elkaar. Er wordt veel aandacht besteed aan techniek en conditie. Na de training nog vragen over bijvoorbeeld voeding of oefeningen? Dan kan je altijd bij de Sensei terecht!
Marc - Kickboksen + MMA