Mijn ervaring: Dino Dzankovic

Naarmate je ouder wordt, vergeet je wel eens bepaalde zaken. Een van de zaken is het letten op je gezondheid. Veel te druk bezig met het werk en ervoor zorgen dat je gezin niets tekort komt.

Al jaren speelde ik met de gedachte om weer te gaan sporten, alleen wat ga je dan doen? Fitnessen, aan de gewichten hangen net als toen je nog jong was? De eerste periode fanatiek, je afvragen en frustreren waarom je niet dezelfde kilo’s kan tillen? En op een gegeven moment jezelf afvragen waarom het niet werkt…. Het komt vast door de sportschool, want die is niet leuk, ze hebben niet alle machines, je moet zo lang wachten tot je aan de beurt bent…Net als “vroeger”, dat je lid bent geweest van elke sportschool in de omgeving. Dat je op een gegeven moment dacht, toen je een verjaardagkaartje kreeg, “oh ja, daar ben ik ook nog lid van”

Boksen, dat vond ik altijd geweldig. Jaren gedaan ook, alleen gestopt omdat ik altijd de beste wilde zijn in alles wat ik deed. Dat hield in dat ik opeens realiseerde dat ik in de gewichtsklasse van Mike Tyson zat.

Dat was vroeger, wat gaan we NU doen dan… Kickboksen? Nah, ik had geen zin om tussen al die opgeschoten jochies te trainen. Niets voor mij. Alleen vanwege het conditionele stuk, bleef het trekken. En toen ik bemerkte dat ik toch erg aan het hijgen was toen ik de trap opliep en mijn overhemden allemaal begonnen te krimpen vanwege de nieuwe wasmachine, toch maar even Googlen.

Westerkoog Sport, dat is om de hoek! Dat zou ik kunnen lopen, eh, fietsen, ok met de auto.

De eerste keer ben ik op maandag wezen kijken bij MMA, daar werd ik stil van. Moet ik dát allemaal doen, dat houd ik echt geen minuut vol?!?!? Een goed gesprek gehad met de Sensei, die gaf aan dat ik een proefles Kickboksen mee kon draaien op dinsdag of donderdag avond. De volgende dag ben ik inderdaad wezen kijken, lachend kreeg ik de vraag waar mijn sportspullen waren. Eh..

Wat mij opviel, er trainden helemaal geen opgeschoten jochies, maar “normale mensen”. Een goede sfeer, respect voor de dojo, de Sensei en elkaar. Het begon te kriebelen…

En nu, toch de stap zetten? Zou het dan toch gebeuren? Hoe ga ik het regelen met mijn werk? En thuis met mijn 2 kinderen? We gaan het gewoon doen!

Dinsdag en donderdag waren mijn avonden. Zware trainingen, elke keer drijf en drijf nat, met een goed gevoel naar huis. Dat duurde een maand of 3 en toen kamen de excuses, werk, privé, ik heb alles gebruikt. Je slaat eens een les over omdat het niet uit kwam, en dan nog eens een les. Voor ik het wist was er een maand voorbij. Ik baalde ervan, dat ik geen discipline had om door te zetten. Ik vond de trainingen fantastisch, wat is dat nou toch?

Uiteindelijk bleek het voor mij simpel: Als ik niet aanwezig zou zijn, dan miste de Sensei mij toch niet. De lessen gingen toch wel door. Discipline van een stoeptegel dus.

Personal Training was voor mij de oplossing. Het klinkt raar, maar ik voelde me verplicht om te gaan, want de Sensei wachtte op me, ik was de enige.

Inmiddels word ik nu ongeveer 10 maanden, 2 keer per week onder handen genomen. En het gaat fantastisch. Conditioneel enorme vooruitgangen geboekt, na 6 maanden was ik al 13 centimeter omvang kwijt (buik en borst). Ik voel me nu heerlijk!

Dit komt niet enkel door de trainingen, maar ook door de voedingsadviezen die ik van de Sensei krijg.

Alleen ik ben er nog niet. Over een maand of 2 pak ik er een groepsavond bij en de bedoeling is om na verloop van tijd ook de 2e groepsavond erbij te pakken. Het is niet alleen de geboekte vooruitgang, ik voel me ook écht verbonden met de sportschool, de visie, de Sensei en sporters. Een super sportschool, waar mensen elkaar helpen en iets voor elkaar over hebben.

Ik zeg, goed op weg!

Facebook Reacties

reacties

Erg fijn trainen bij Westerkoog Sport! Als je niet kan meekomen met de groep, dan wordt er een aangepast programma voor je gemaakt.
Rammon - Kickboksen + MMA