Blog: Stille nacht

Maar voordat we de stille nacht ingaan, eerst nog de laatste training van het jaar bij Westerkoogsport doorlopen. En doorlopen heeft na vanavond een heel andere dimensie gekregen. En waarschijnlijk morgen weer een nieuwe dimensie op een heel ander vlak. Nu zijn er al veel trainingen van dit jaar die de titel memorabel hebben verdiend. Ik herinner mij nog het ijzeren gordijn en de busbrug. Maar de laatste training moet natuurlijkheid in het geheugen gegrift worden. En voor dat griffen wordt dan even de botte bijl uit de kast gehaald. Geloof mij, wanneer de Sensei die botte bijl hanteert, dan zijn de groeven diep. Heel diep. Het 100 maal touwtje springen met 25 maal opdrukken en dat dan 6 maal achter elkaar, vond ik persoonlijk al behoorlijk zwaar.

Maar de Sensei was zo vriendelijk om het ijzeren gordijn nog eens dicht te trekken en daar eens lekker wat oefeningen mee te doen. Ik weet niet waar hij het vandaan haalt, maar een gemiddelde trapeze artiest had waarschijnlijk ook f@ck you gezegd. Laat ik het zo zeggen, ik ben blij dat ik mijn kerstkaarten reeds geschreven en verstuurd heb. Want mijn handen trillen als een malle. Ik gaan geen krul meer schijven. Laat staan de envelop in gleuf van de brievenbus krijgen, zonder de deze eerst drie keer te verfrommelen tegen de brievenbus aan.

Dat was niet het ergste. Echt niet? NEEN!

Kijk het twee bij twee een beetje warm slaan, dat was geen uitdaging. Nee, ook niet toen er nog wat lowkicks bij kwamen. Het werd pas leuk met de elleboog erbij. Chris en ik waren lekker fanatiek bezig en de klappen vlogen in het rond. Maar het werd pas echt interssant dat we lowkicks gingen geven met blokken. En dat steeds harder. En harder. En harder.

Oh wacht zei ik dat dat pas echt interssant was. Sorry… het werd pas interssant bij de lowkicks op het bovenbeen. Laat ik het zo zeggen. Chris hield niet in en ik dus ook niet. Snoeihard op het rechter boevenbende, dat wil wel. Al na trap nr.5 had ik zoiets van, zijn we al bij de 50. Ja je leest het goed. 50 maal links en dus ook 50 maal rechts. Chris genoot. Ik genoot echter nog meer. Om twee redenen. Reden 1. ik was als laatste aan de beurt (time for revenge). Reden 2. Ik mocht van de Sen een techniek gebruiken uit mijn andere vechtsport verleden. Een heerlijke snelle, iets minder hardere maar daardoor niet minder pijnlijke snapkick. Ik genoot dus ook. Ach ik heb het nog niet eens over de 100 keer bikkelhard op de dekking hoeken gehad. En mijn armen trilden al als een compleet bejaardentehuis.

Wat hebben we toch nog even geleerd. Nou dat het bovenstaande allemaal heel erg pijnlijk klinkt (en dat was het ook wel), maar dat het alleen kan in een training wanneer er volledig respect is naar elkaar toe. En dat je grenzen daardoor echt leert opzoeken en leert overwinnen. Je moet diep gaan, maar in dit jaar van crisis, waar weinig lol aan te beleven is, zijn dit de uitdagingen die mij met twee benen op de grond laten staan. Nou ja… spreekwoordelijk dan. Echt staan is nu wel weer een hele andere uitdaging.

Zoals ik al zei, doorlopen heeft een andere dimensie. En morgen komt er inde dimensie weer een level bij wanneer ik de trap af loop. Maar nu ga ik eerst genieten van een stille nacht.
Ik buig diep naar de Sensei, ik buig diep naar Helga, ik buig diep naar alle trainingspartners van dit jaar, ik buig diep naar alle leden en ik buig diep naar iedereen die van mijn stukjes tekst hebben genoten.

Hele fijne feestdagen en tot volgend jaar.

Ush, Gerard

Facebook Reacties

reacties

Trainen bij Westerkoogsport maakt je geestelijk en lichamelijk sterker, dit zou iedereen moeten nastreven
Tommy - Kickboksen + MMA