Blog: So low, so high

Twee weken afwezigheid hakt er in als een lowkick.

En om dat te bevestigen beginnen we vandaag met, juist lowkicks. Veel lowkicks. Heel veel lowkicks. En nog meer lowkicks. En nog wat dubbele lowkicks.

Dan heb je een goede trainingsmaat nodig om je erdoorheen te slepen. Rick Tavenier is zo een maat. En wanneer ik meer lucht probeer binnen te halen dan een gemiddeld renpaard, geeft Rick mij het extra zetje om nog even door te gaan. Daarvoor dank.

Bokshandschoenen, bitje en beenbeschermers aantrekken. En wat op adem komen. Heel even dan maar. In stoten. Twee keer en dan wel hard. En dan vier keer en nog steeds heel hard. Gelukkig kwam de Sensei op het lumineuze idee om iedereen een nummer te geven. Nummer 1 en nummer 2. Nummers 1 blijven staan op hun plek, nummers 2 draaien met de klok mee door de zaal. Zo heb je dus steeds een andere trainingspartner. Nou boeiend. Nee niet zo. Wel dat je je dus steeds op een nieuwe partner moet instellen. De een slaat wat harder de ander sneller of jij moet je wat meer inhouden. Allemaal afhankelijk wie je voor je hebt staan. En dat is ook trainen, aanpassen. En maar stoten. Hoeveel stoten. Weet ik veel. 400, 500, 600? Genoeg in ieder geval.

Zoals de Sen al melde ‘Weten we weer wat stoten is’. En inderdaad, dat weet je dan wel weer. Oh, maar je kan ook nog hoeken. Links en rechts en ook heel veel. En nog meer. Westerkoogsport trilde op zijn grondvesten van al dat gebeuk.

Kapot was ik. Zo kapot dat ik weer wist waarvoor ik kwam. Om sterker te worden. En daarvoor moet je soms eerst kapot. En daarvoor was ik op het juiste adres. Was low, nu voel ik me weer high.

Ush
^Gerard

Facebook Reacties

reacties

Ik doe aan deze sport omdat ik mijn hoofd dan goed leeg kan maken en om mezelf te kunnen verdedigen. Ik heb voor Westerkoog Sport gekozen omdat de sfeer altijd super is en omdat je van de Sensei veel kan leren.
Jamie - Kickboksen