Blog: Pauzepijn

Het is zondagmiddag. Ik kijk naar mijn favoriete voetbalclub en lees ondertussen de krant. Pas in de tachtigste minuut kan ik juichen voor het eerste doelpunt. Opeens blijken vreugde en pijn dicht bij elkaar te liggen. Onverwachts voel ik de spieren in mijn rug. Vier minuten later valt het verlossende tweede doelpunt en tegelijkertijd meldt de rug zich opnieuw. Spierpijn aan beide zijden onder in. Gister heb ik de laatste bokszaktraining bezocht, maar ik heb geen idee waar ik dit aan te danken heb.

Onur verwende ons met onbeperkt spreid-sluit. Handen omhoog, benen sluiten en dan de handen terug laten vallen op de gespreide benen, het liefst met een hoorbare klap. Ter afwisseling onderbreekt hij dit springen met een burpee, een minuut mountain climbing of snel op de rug gaan liggen en weer omhoog om weer vlot door te gaan met spreid-sluit. Daarna mochten we volgens beproefd recept de bokszak ranselen. Niks aan de hand zou je zeggen. Komt die spierpijn dan misschien van de laatste kickboksles op donderdagavond?

Dat was de les met de kortste warming up van heel 2014. Meestal geeft de sensei na het touwtje springen een voorschrift om de spieren lekker los te krijgen. Die avond klinkt het direct: ‘handschoenen, bitje, beenbeschermers.’ We zijn met z’n zessen en kijken elkaar aan; dit belooft wat. Een van ons mag als uitverkorene in de ring gaan staan. De anderen wisselen elkaar na een minuutje af om de gladiator in het midden af te matten. Sparren, rond kerst heb ik daar altijd een heel ander idee bij, maar dit is spannend, letterlijk slopend en eigenlijk gewoon leuk.

In elk geval wordt duidelijk wat het verschil in gewicht uitmaakt als je met elkaar bokst. Honderd kilo of vijfenzeventig dat scheelt een slok op een borrel. Iedereen probeert zijn techniek op elkaar uit, al zijn er tegenstanders waarbij er sprake is van het waterbedeffect. Je kunt uit alle macht op ze slaan maar er gebeurt hoegenaamd niets. We moedigen elkaar aan, proberen klappen uit te delen en geven mekander na afloop schouderklopjes. De volgende dag zijn er her en der wat pijntjes, maar spierpijn in de rug?

Naar de zaterdagse bokszaktraining neem ik wel een pijnlijk plek als gevolg van een lowkick mee, maar dat heeft geen effect op het hoeken, ellebogen en stoten. Alleen bij de buikspieroefeningen ter afsluiting van de training wil mijn been zich niet meer samenvouwen. Daarom meld ik me na afloop bij de sensei. ‘Ik wil het niet, maar kun je me even masseren.’ Een grote glimlach verschijnt en het flesje olie gaat open. Met bemoedigend commentaar van alle belangstellenden probeer ik de pijnscheuten te verbijten. ‘Aha, hier zit ie, toch?, grijnst fysio Hans. Pijn is fijn!, maar die spierpijn in de rug is wel hinderlijk.

Als ik zondagavond een reclame zie van een trainingsapparaat wordt mijn herinnering opgefrist. Na het spreid-sluit mochten we planken, maar dan op onze zij. Een minuutje op een elleboog steunen met je lichaam in een rechte lijn. Eerst links, dan rechts. Vandaar dat ik nu met pauzepijn zit. De komende veertien dagen houden we rust om kerst en oudjaar te laten passeren, daarna hebben we weer 365 dagen voor ons. Een heel jaar om bij WKS te zweten, te lachen, samen te werken en het hart te laten kloppen. Ik wens iedereen, samen met degenen die je lief zijn, het beste voor 2015.

Ush

Arjen van Ginkel

Facebook Reacties

reacties

Ik doe aan deze sport omdat ik mijn hoofd dan goed leeg kan maken en om mezelf te kunnen verdedigen. Ik heb voor Westerkoog Sport gekozen omdat de sfeer altijd super is en omdat je van de Sensei veel kan leren.
Jamie - Kickboksen