Blog: Let’s get personal

Let’s get personal Eindelijk een kleedkamer voor mezelf, alleen een manager ontbreekt om te vragen of ik nog iets nodig heb. Het is zondagochtend als de deur van de sportschool speciaal voor mij openzwaait. Sensei Rick geeft me een uurtje personal training om de puntjes op de i te zetten en volgens mij ontbreken er

Blog: Benenwerk

Het zijn goede voornemens. Je betaalt voor een kwartaal of zelfs voor een jaar en vult in hoe vaak je wilt trainen. Ten minste één keer per week of misschien wel twee maal. Meer vastberaden types of geboren optimisten denken aan drie keer per week of onbeperkt trainen. Het is net als met eten, de

Blog: Een uitwedstrijd

Veel te vroeg draaien we een bedrijventerrein op in Rotterdam-Zuid. Het is zaterdagochtend, de zon blijkt vrij te hebben en ik wrijf de slaap uit mijn ogen. In een voormalige garage van een grote autodealer zit de sportschool van dienst. ‘Kom dan een keer bij mij trainen’, had mijn neef al een paar maal gezegd.

Blog: De draad oppakken

Eén duif maakt nog geen zomer, maar opeens kreeg ik een tas in mijn nek. Sander Duif is terug van te lang weggeweest. Het was op de zaterdag dat de sensei de sleutel bij de tapijtkoning moest gaan halen omdat hij die was vergeten. Een moment waarop wij in de groep wachtenden er niet uitkwamen

Blog: Diep gaan

In 2009 liep ik voor het eerst naar binnen bij Westerkoog Sport. Het voelde direct al als thuiskomen.Veel mensen hebben sindsdien de revue gepasseerd. Een handje vol is er vandaag de dag nog steeds. Marc en Rick waren kleine mannetjes, maar daar heb ik het vorige week al gedeeltelijk over geschreven. Nu jaren later voel

Blog: De andere wang toekeren

Over hoe lang het geleden is dat ik iets heb geschreven over Westerkoog Sport ga ik niet eens beginnen. Dat het te lang geleden was wil ik zeker wel toegeven. Dat het te lang geleden was dat ik in de ring heb gestaan voor een stevige sparringspartij ga ik ook toegeven. Het weinig present zijn bij

Blog: Westerkoog Sport, open deur

Gevoel van gastvrijheid is de eerste indruk. Iedereen is welkom. Schoenen uit, adrenaline begint te stromen. Mentaal en fysiek voorbereiden op het komende uur. Niemand wordt gespaard. Je komt er om te trainen, niet om te lullen. Sparren zal je, doorzetten moet je. Niet stoppen bij ‘au!’, maar grommen en doorgaan. Ogen open. Explosieve stoten,

Blog: Trainen in je hoofd

POK! Welke droeftoeter gooit er keihard een balletje tegen mijn kuit? Ik keek verontwaardigd achterom op zoek naar de dader. Tegelijkertijd beseffend dat er iets anders aan de hand was. We waren bezig met de warming up, knijpen in de handen en onderwijl de voeten heen en weer bewegen. Iedereen achter me was braaf aan