Er blijven steeds minder dagen over in de agenda. De finale van 2025 komt in zicht. Het moment om de zandloper om te keren voor een nieuw jaar. Soms hoor ik een stemmetje: ‘Wat ga je doen?’ Een jaarabonnement heeft altijd de voorkeur. Je begint ergens aan of niet. Alleen wil het lijf soms minder dan de geest.
‘We beginnen vandaag met tien minuten buikspieroefeningen,’ zegt de sensei. ‘Linkerknie omhoog brengen en rechterarm eronderdoor stoten.’ Het is slechts één actie ter voorbereiding op de bokszaktraining. Maar ‘mijn hemel,’ hoeveel oefeningen kun je in tien minuten afwerken? Het ‘handschoenen aan’ klinkt als een verlossing.
Gaan we komend jaar weer trainen bij Westerkoog Sport? Soms is er enige twijfel. Als de spierpijn het traplopen vertraagt, wanneer het lijf dwarsligt of het opstaan uit bed je twintig jaar ouder doet voelen.
We maken combinaties op de bokszak, eindigend met een spinning back kick. Stap met het ene been wat naar buiten, draaien en dan een trap. ‘Kijk mee met je voet!’ Gelukkig zie ik mezelf niet. Sensei Chris onderbreekt de stoten, ellebogen en trappen op de bokszak met drie rondjes van twee oefeningen. Een squat waarbij je als een kerstklokje heen en weer klingelt en daarna nog iets met lunges.
In de autowasstraat of bij reinigingsprogramma’s kun je kiezen: ‘normaal, intensief of extra intensief.’ Als je hier op blote voeten de mat betreedt, weet je eigenlijk altijd welk programma er zal volgen. En toch keer ik telkens terug. Het is een familie, met al zijn eigenaardigheden en onhebbelijkheden. Samen lijden, samen groeien, samen leren en accepteren. Niet iedereen is hetzelfde, maar we zijn wel allemaal gelijk. Dus op naar een nieuwe agenda met dagen om te gezellig te zweten. Tot volgend jaar, ush.
Arjen van Ginkel
< terug naar alle berichten